little hug, little smile….

little hug, little smile….

მტკივნეულია რამდენ ადამიანს ვკარგავთ, იმ მარტივი მიზეზით რომ თანადგომა არ შეგვიძლია. არ შეგვიძლია ზეიმი მოვუწყოთ ბავშვებს, რომლებსაც ჭირდებათ იცოდნენ – ჩვენ მათზე ვფიქრობთ, არ შეგვიძლია გულით გავუღიმოთ დილას მეზობელს თუნდაც იმიტომ რომ დღეს უბრლო სამშაბათია. ვინ იცის რამდენი დავკარგეთ ამით?!… და მერე ვინანეთ, ძალიან ვინანეთ. რატომღაც ამაზე გოდერძი ჩოხელი გამახსენდა… “როცა გზაზე ადამიანები …ხშირად აღარ დადიან, გზამაც მოწყენა იცის. თანდათან ბელტდება და ვიწროვდება. მერე კი სულაც ნაგზევი ხდება და ემატება იმ სიტყვებს, როგორიცაა: ნასოფლარი, ნასაყადრი, ნაფუძარი, ნაცოლარი, და ვინ იცის, კიდევ რამდენი სიტყვა შეემატოს ამ სიტყვებს, ვინ გაიგებს, როგორ ქარს ქაოუბერავს ზენაარი დედამიწაზე, თ ადამიანები საერთოდ დაივიწყებენ ისეთ სიტყვას, როგორიცაა – სიყვარული” და ბოლოს, გულით მჯერა, რომ თუ ცოტათი მაინც დავიჯერებთ ერთმანეთის ძალას, სასწაულებს, მზის ძალას და გულწრფელ გაღიმებას, თუ დღეში ერთხელ მაინც ავიხედავთ ცაში და გავიფიქრებთ “შეჭამა თუ არა ბატკანმა ვარდი” , დამიჯერე, დავინახავთ, როგორ შეიცვლება ყვე ლა ფე რი!…
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s